بعد از چند سال دوری از جشنواره فیلم فجر امروز یکی از همکاران جدول برنامه ها آورده بود . جشنواره شناسنامه دار شده و همینطور داره به حیاتش ادامه می ده ولی (حداقل برای من) یک خاطره دور است که قابل قیاس با حال و هوای این روزهای جشنواره نیست .صفهای سینما آزادی تو صبح های سرد زمستان .پیدا کردن دوستهای جدید ( دوستهای جشنواره ای ) و اکران های نیمه شب که کلی منت بابا و مامان را باید می کشیدیم تا بیان دنبالمون .الان خریدها اینترنتی شده و بلیط را میارن دم در خانه .کلا خانواده ها هم با هیچ چی مشکل ندارند  . سینما و جشنواره که کار فرهنگی است دیگه

 یاد "درخت گلابی" و لذت بردن از بازی خوب گلشیفته . سینما کریستال و فیلمهای خارجی . شروین و راشین و خانم پاکتچی و ... از اون آدمها خیلی هاشون دیگه نیستند خیلی هاشون کم رنگ شدن ولی مگه می شه خاطراتشون نباشه یا کم رنگ بشه .

پی نوشت 1: بعد از دیدن فیلم درخت گلابی یادم است بی اختیار با صدای بلند از خودم پرسیدم " چرا من تا حالا عاشق نشدم  ؟ "

پی نوشت 2 :مرسی همکار جونم که منو بردی به سالهای دور